نجوای شمع 

.................

شمعکی می سوخت با خود نم نمک .

آب می شد جسمش و آهی به سر .

ای خدای مهربان یاری بکن .

آتش سر را تو همراهی نکن .

من که هستم اینچنین خار و خفیف .

از چه آتش می زند بر من نهیب .

سوی او آمد ندایی چون بهشت .

من ترا خلقت نمودم با سرشت .

سعی کن کمتر تو بی تابی کنی .

از برای آدمی سوز فراوانی کنی .

می دهم اجرت فراوان در بهشت .

می خرم نازت فراوان با فرشت .

قطره قطره اشک او سیلاب شد .

جسم بی جانش فدای آه شد .

لحظه ی سختی برایش چون گذشت .

رو پاکش از سر جسمش گذشت .

.......................................